Άραγε τί μετά την οργή ;

Έγραφα στην ανάρτηση της 23 Μαρτίου για τις επικείμενες -τότε- εξελίξεις σε σχέση με την οικονομική κρίση:


"Είναι βέβαιο ότι μετά το σοκ που θα προκαλέσει, η όποια "λύση" προκριθεί στην Εσπερία, θα ακολουθήσει αναπόφευκτα μια ενδοσκόπηση στο εσωτερικό για τα αίτια και τους υπευθύνους.


Όσο πιο επώδυνη θα είναι αυτή η λύση αυτή, τόσο πιο αμείλικτα θα τίθενται τα ερωτήματα από εμάς τους πολίτες. Στάση αντανακλαστική. Όχι όμως ώριμη ως προς το χρόνο της αφύπνισής μας."


Πράγματι οι εδώ και ένα 20ημερο πολιτικοοικονομικές εξελίξεις έχουν προκαλέσει την -όχι άδικη- οργή της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό που ωστόσο προσδοκούμε είναι να δούμε τις δυνάμεις της που είναι ακόμη ζωντανές (σίγουρα υπάρχουν), που μπορούν να ορθώσουν ανάστημα, να αναδείξουν τα πραγματικά αίτια της κρίσης, να προσδιορίσουν τις ευθύνες των πολιτών (και όχι μόνο των πολιτικών) αλλά και να προτάξουν την ιδεολογία της υπέρβασής της.


Γιατί η οργή είναι σίγουρα καθαρκτική. Δεν είναι όμως απαραίτητα γόνιμη.

Ο Καβάφης για το ΔΝΤ

Διαβάστε το παρακάτω ποίημα του Καβάφη. Θα μπορούσε να είχε γραφεί σήμερα και να περιγράφει την κατάσταση στην πατρίδα μας με τους απεσταλμένους του ΔΝΤ:

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Γιάννης Ξανθούλης - "Επιτέλους... φτωχοί!"

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Γ. Ξανθούλη στο λινκ:
http://archive.enet.gr/online/online_print?id=24218620
Πραγματικά αξίζει, πιο επίκαιρο από ποτέ.

Περιμένοντας τους έλληνες πειρατές

Οι "Πειρατές" είναι ένα νεοσύστατο κόμμα, το οποίο στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη γνωρίζει αξιόλογη αποδοχή ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Στη Σουηδία λ.χ. είναι το κόμμα το οποίο έχει τα περισσότερα εγεγραμμένα μέλη στη νεολαία του από κάθε άλλο!

Αρχικά ξεκίνησε ως κόμμα με μονοθεματικό πολιτικό λόγο, υποστηρίζει την κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων, την ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε είδους λογισμικό, πνευματικό δημιούργημα και πληροφορία. Εξ ου και η ονομασία του.

Ωστόσο είναι πλέον σαφές ότι οι "Πειρατές" προσπαθούν να διατυπώσουν πρόγραμμα γενικότερων αρχών και θέσεων, χωρίς να ξεχνούν την αφετηρία τους. Είναι πολύ ενδιαφέρουσες οι θέσεις τους τόσο για την άμεση Δημοκρατία και πως μπορεί να λειτουργήσει αυτή σήμερα με τη βοήθεια της τεχνολογίας, όσο και για την εσωτερική οργάνωση του κόμματός τους, η οποία είναι αμεσοδημοκρατική και αποκεντρωμένη.

Οι γερμανομαθείς ας κάνουν μια επίσκεψη στο site που αναφέρεται στο πλακάτ της φώτο. Θα διαβάσουν ενδιαφέρουσες απόψεις.

Οικονομική κρίση και εξορθολογισμός της δημόσιας ζωής

Απόλυτη αβεβαιότητα στις εξελίξεις που θα δρομολογήσει η οικονομική κρίση στη χώρα μας.

Απόλυτη και η αδυναμία των πολιτών να κατανοήσουν -ούτε κουβέντα να επηρεάσουν- τις εξελίξεις που δρομολογούνται για το μέλλον τους.

Είναι βέβαιο ότι μετά το σοκ που θα προκαλέσει, η όποια "λύση" προκριθεί στην Εσπερία, θα ακολουθήσει αναπόφευκτα μια ενδοσκόπηση στο εσωτερικό για τα αίτια και τους υπευθύνους.

Όσο πιο επώδυνη θα είναι αυτή η λύση αυτή, τόσο πιο αμείλικτα θα τίθενται τα ερωτήματα από εμάς τους πολίτες. Στάση αντανακλαστική. Όχι όμως ώριμη ως προς το χρόνο της αφύπνισής μας.

Μία ωστόσο παρουσιάζεται ευκαιρία, ευκαιρία σαν και αυτές που εμφανίζονται μόνο όταν "ανακατέβεται η σούπα". Η ευκαιρία αυτή είναι ο εξορθολογισμός της δημόσιας ζωής εν γένει, πρωταρχικά δε της πολιτικής.

Εξόρθολογισμός, ο οποίος απαιτεί -σε αδρές γραμμές- τη δημιουργία ισχυρών (επιτέλους) θεσμών στη χώρα, την ουσιαστική διάκριση των εξουσιών (ναι, και των τεσσάρων), την κοινωνική ενεργοποίηση των πολιτών, την αποδόμηση της υπέρ πάντων (εφήμερης οπως αποδεικνύεται) ιδιοτέλειας που στην ελληνική κοινωνία θεωρείται αυτονόητη, και το- δυσκολότερο ίσως όλων- την αποκατάσταση των εννοιών που έχουν σκοπίμως κακοποιηθεί στη δημόσια ζωή.

Αν ως πολίτες χάσουμε και αυτήν την ευκαιρία να υπερβούμε τις παιδικές ασθένειες που χαρακτηρίζουν τον τρόπο με το οποίο προσεγγίζουμε τα δημόσια πράγματα και για άλλη μια φορά αδρανήσουμε, είναι βέβαιο ότι το τέλμα στο οποίο έχουμε ήδη εισέλθει, δε θα έχει τέρμα. Η κοινωνική μας χρεοκοπία προηγήθηκε άλλωστε της οικονομικής.

Κυριακή μεσημέρι, κάτι αυθεντικό...

Μιά από τις πρώτες ηλιόλουστες Κυριακές της άνοιξης και άσκοπη μεσημεριανή βόλτα στην παραλία για λίγη κουβέντα με έναν φίλο. Η διάθεση όλων των περιπατητών μικρών και μεγάλων χαλαρότατη.

Οι έγχρωμοι πλανόδιοι πωλητές σου θυμίζουν ότι μπορεί κανείς να χαμογελά ακόμα και αν η ανάγκη τον οδηγεί στο δρόμο, στην περιπλάνηση.Χαμόγελο τόσο πηγαίο και ξέγνοιαστο που σε βάζει σε σκέψη ποιός είναι πράγματι ο προνομιούχος...

Δίπλα ακριβώς στον Λευκό Πύργο ένας ξένος ζογκλέρ-μίμος, ο οποίος μάλλον θα έχασε το δρόμο του από κάποια άλλη ευρωπαϊκή πόλη, διότι η δική μας δεν φημίζεται για τον αυθορμητισμό των κατοίκων της, τον οποίο προϋποθέτουν οι "παραστάσεις" του δρόμου.

Κι όμως όλοι συμμετέχουν,χαίρονται, χειροκροτούν ρυθμικά και ανταποκρίνονται με κέφι στις ανάγκες τις παντομίμας.

Το ζευγαράκι των μαθητών που μόλις έχει βγει μεσημεριανό ραντεβού και η κοπελιά κρατά ακόμα τα λουλούδια του καλού της. Ο νεαρός πατέρας που σέρνει το καροτσάκι με τις ροζ κουβέρτες και το οποίο δανείζει για λίγο στο μίμο για τις ανάγκες του "σεναρίου". Ένας ηλικιωμένος, ο οποίος προσπαθεί εναγώνια να αποθανατί€σει στο κινητό του εγγονού του τις στιγμές. Το ζευγάρι των κινέζων μεταναστών που έχει βγάλει βόλτα το κινεζάκι του και οι οποίοι πρόθυμα πρώτοι βγάζουν να δώσουν το φιλοδώρημα τους στον καλλιτέχνη.

Εικόνες απλές και αυθεντικές. Εικόνες τις οποίες δυστυχώς η τρελή καθημερινότητα και οι ρυθμοί που επιλέγουμε δε μας αφήνουν να ζούμε και να χαιρόμαστε. Βασανιστικό το ερώτημα τι χάνουμε και τι κερδίζουμε.

Υπάρχουν και αυτοί;

Υπάρχουν στις μέρες μας φτασμένοι επαγγελματίες οι οποίοι παραμένουν ταπεινοί όχι επειδή επιλέγουν την ταπεινότητα ως ύφος αλλά επειδή είναι πρώτα άνθρωποι και μετά γιατροί, μηχανικοί, τραγουδιστές;

Υπάρχουν δημόσια πρόσωπα τα οποία προτιμούν να εργάζονται (και όχι να κοροϊδεύουν) πέρα από τα φώτα των στούντιο και μακριά από τα τηλεοπτικά παράθυρα;

Υπάρχει ακόμα κοινωνική ευθύνη και σεβασμός στον άνθρωπο όταν γίνεται λόγος για δουλειά και για χρήμα;

Όσοι την Παρασκευή βράδι είμασταν στο Βελλίδειο στη συναυλία των Κατσιμιχαιων, διαπιστώσαμε ότι ίσως και να μην έχει χαθεί κάθε ελπίδα...